دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 Aristotelian Origin of Bourdieu's Theory of Distinction ( A Research in Philosophical Sociology of Art) خاستگاه ارسطویی نظریه تمایز بوردیو (تأملی در جامعه‌شناسی فلسفی هنر) 7 13 720062 10.22034/rph.2025.2051333.1101 FA حسن بلخاری استاد گروه مطالعات عالی هنر ، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0002-6304-4815 Journal Article 2025 01 10 Pierre Bourdieu (August 1930 – 23 January 2002) was a French sociologist and public intellectual. Bourdieu's contributions to the sociology of education, the theory of sociology, and sociology of aesthetics have achieved wide influence in several related academic fields (e.g. anthropology, media and cultural studies, education, popular culture, and the arts). During his academic career he was primarily associated with the School for Advanced Studies in the Social Sciences in Paris and the College de France. Bourdieu's work was primarily concerned with the dynamics of power in society, especially the diverse and subtle ways in which power is transferred and social order is maintained within and across generations. In conscious opposition to the idealist tradition of much of Western philosophy, his work often emphasized the corporeal nature of social life and stressed the role of practice and embodiment in social dynamics.<br>There are three basic concepts in the book of Distinction (Distinction A social critique of the judgements of taste) which are considered the most fundamental concepts of her theory of Distinction. These three concepts are habitus, field and capital, especial cultural capital.<br>in sociology, habitus is the way that people perceive and respond to the social world they inhabit, by way of their personal habits, skills, and disposition of character. People with a common cultural background (social class, religion, and nationality, ethnic group, education, and profession) share a habitus as the way that group culture and personal history shape the mind of a person; consequently, the habitus of a person influences and shapes the social actions of the person. پی‌یر بوردیو فرانسوی (1930-2002) یکی از برجسته‌ترین جامعه‌شناسان معاصر در کتاب مهم خود با عنوان تمایز، نقد اجتماعی و قضاوت‌های ذوقی، معتقد است همچنان که گروه‌های اجتماعی از نظر سرمایه اقتصادی با هم متفاوتند از نظر سرمایه فرهنگی نیز با هم تفاوت دارند وی این سرمایه فرهنگی را دانش درباره هنر، فرهنگ متعالی، فرهیختگی، دانش‌های فراوان و سخن‌های عالمانه می‌داند. سرمایه‌داران فرهنگی با برجسته کردن این تمایز تلاش می‌کنند مرزی نامرئی میان خود و طبقات پایین‌تر ترسیم نموده و بدین صورت تمایزهای طبقاتی را به صورت میان نسلی تداوم می‌بخشند. بوردیو با تأکید بر وجود میدان‌های فرهنگی متفاوت در جامعه، ذوق و سلیقه هنری صاحبان این میدان‌ها را متفاوت می‌داند. از دیدگاه او طبقه کارگر در انتخاب تابلوهای نقاشی، انتخاب موضوعاتی معمولی مانند منظره غروب و مواردی از این قبیل را مورد توجه قرار می‌دهد اما طبقات فرهنگی بالا از احساسات‌گرایی در باب موضوع‌های قراردادی پرهیز کرده و موضوعات چالش‌برانگیزی مانند تصادف اتومبیل را انتخاب می‌کنند. به عبارتی از دیدگاه این جامعه‌شناس برجسته فرانسوی دانش مردم در مورد هنر نسبت مستقیمی با سلیقه و طبقه اجتماعی آنها دارد و این دقیقاً همان چیزی است که از 2300 سال پیش ارسطو بدان اشاره کرده است. در متن مقاله نظرگاه ارسطو را دقیقاً بیان خواهیم کرد تا مشخص شود بنیاد فلسفی نظریه بوردیو چیست و چگونه در آرای ارسطو خانه دارد. این مقاله با بهره گرفتن از روش تحلیلی ‌ـ‌ تفسیری به تبیین ریشه‌های فلسفی نظریه تمایز بوردیو می‌پردازد تا نشان دهد چگونه تأملات فلسفی می‌تواند در ایده‌پردازی‌های جامعه‌شناختی نقش بازی کند و چگونه جامعه‌شناسی فلسفی با فاصله گرفتن از جامعه‌شناسی صرف، تحلیل جامع‌تر و کامل‌تری از مفاهیم اجتماعی ارائه می‌دهد. https://rph.soore.ac.ir/article_720062_d8d5257dbf6ca257a771eace579c0587.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 The Role of Aesthetics and Wisdom-Based Art جایگاه زیبایی‌ شناسی و هنر حِکْمی 15 26 720029 10.22034/rph.2025.2048613.1091 FA عبدالحسین خسروپناه درفولی استاد، گروه فلسفه پژوهشگاه فرهنگ و اندیشۀ اسلامی، قم، ایران 0000-0001-6202-7776 محمد قمی استادیار، گروه مدیریت فرهنگی، مؤسسۀ آموزش عالی دارالحکمه، قم، ایران. 0000-0003-1280-1027 Journal Article 2024 12 21 Beauty is sometimes a feeling and sometimes a perception of pleasure and inner satisfaction that naturally emerges and manifests itself at every level of human existence. The beauty of a person depends on the proportion of his similarity and closeness to the Almighty God, which is achieved through hikma, that is, by cultivating the intellect through sound knowledge and righteous action, and by making the intellect dominate over illusion, imagination, and the body. The result is the enjoyment of health at the level of the body, beauty and art at the level of imagination, moral virtues at the level of fancy, and finding a way to the inner world at the level of intellect and beyond. The connection of hikma with science and art means that the scientist and artist base their knowledge, insight, motivation, tendency, character, method, and action on hikma. The theory of the revolutionary system, which is proposed in the statement of the second step of the revolution and has three pillars of self-development, socialization, and civilization, will be based on the universal and innate slogans of the Islamic Revolution, that is, it will be derived from hikma. Considering the general public's susceptibility to imaginary matters, the hikmii art has an unparalleled importance and role in directing the people of society towards the three aforementioned pillars. In order to achieve this, the necessity of creating hikmii governance becomes more and more apparent. زیبایی گاهی از سنخ احساس و گاهی از سنخ ادراکِ لذت و خوشایندی و رضایت درونی است که در هر مرتبه از مراتب انسانی، به صورت فطری بروز و ظهور پیدا کرده و می‌کند. زیبایی انسان به نسبت تشابه و تقرب او به حق‌تعالی بستگی دارد که با حکمت یعنی با پرورش عقل به وسیلۀ علم صائب و عمل صالح و حاکم کردن عقل بر وهم و خیال و بدن به دست می‌آید و نتیجۀ آن برخورداری از تندرستی در مرتبۀ بدن، زیبایی و هنر در مرتبۀ خیال، فضائل اخلاقی در مرتبۀ وهم و راه‌یابی به باطن عالَم در مرتبۀ عقل و فراتر از آن است. پیوند حکمت با علم و هنر به معنای آن است که عالِم و هنرمند، دانش، بینش، انگیزش، گرایش، منش، روش و کنشِ خود را بر اساس حکمت بیاراید. نظریۀ نظام انقلابی که در بیانیۀ گام دوم انقلاب مطرح شده و دارای سه رکنِ خودسازی، جامعه‌پردازی و تمدن‌سازی است بر اساس شعارهای جهانی و فطری انقلاب اسلامی، یعنی برگرفته از حکمت حاصل خواهد شد و با توجه به تأثیرپذیری عموم مردم از امور خیالی، هنر حِکْمی در جهت‌دهی مردم جامعه به سمت سه رکن یادشده از اهمیت و نقش بی‌بدیلی برخوردار است و به منظور دستیابی به این امر، ضرورت ایجاد حکمرانی حِکْمی بیش از پیش آشکار می‌شود. https://rph.soore.ac.ir/article_720029_3e4f8135ca0bb5aea146556029e78339.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 Taziyeh (Shabihkhani), a holy performance ? ( A research about Taziyeh (Shabihkhani) based on opinions of traditionalists.) تعزیه ( شبیه خوانی)، نمایشی مقدس ؟ ( پژوهشی پیرامون تعزیه (شبیه خوانی) با تکیه بر نظرات سنت گرایان پیرامون هنر مقدس) 27 37 720061 10.22034/rph.2025.2050139.1094 FA محمدحسین ناصربخت دانشیار گروه نمایش، دانشکده هنر، دانشگاه سوره، تهران، ایران. 0009-0005-9864-6401 Journal Article 2025 01 07 Abstract:<br>Ta’ziyeh (Shabihkhani) is a ritualistic, traditional, narrative, poetic, and musical performance that originated from the mourning rituals of Iranian Shiites for their third Imam. Centered around the events of Ashura, this form of theater relies on symbols, signs, and fixed conventions in both its text and performance. Due to these characteristics, particularly its ritualistic function, some scholars have classified it as a "holy performance," while others have raised doubts about this designation.<br>This research, recognizing the importance of understanding the dramatic heritage of Iran, draws on the perspectives of traditionalists, notably Titus Burckhardt, and other theorists in the field. It seeks to address the question: Can Ta’ziyeh (Shabihkhani) be considered a holy art and a holy performance? If so, or if not, why? And based on this, through a descriptive-analytical approach and an examination of various aspects of Ta’ziyeh (Shabihkhani) performances, the study has concluded that, at least in its entirely ritualistic and commemorative gatherings, Ta’ziyeh can be considered as holy art and holy performance. As a traditional performance, it connects with eternal truth, serves a ritualistic function, and acts as a mediating link between the participants (both audience and performers) and the eternal truth. By embodying the defining traits of holy and traditional art, Ta’ziyeh manifests religious and mythological beliefs.<br>Keywords: Ta’ziyeh, traditional art, holy art, holy performance, Titus Burckhardt. چکیده: <br>تعزیه (شبیه خوانی) نمایشی آئینی، سنتی، روایی، منظوم و موسیقایی‌ست که از دل عزاداری شیعیان ایرانی برپیشوای سوم خود پدید آمد و حول محور واقعه ی عاشورا شکل گرفت، نمایشی مبتنی نمادها و نشانه‌ها و متکی به قراردادهایی ثابت در متن و اجرا و با توجه به همین ویژگی‌ها و بالاخص کارکرد آئینی آن برخی از مفسرین از آن به عنوان نمایشی مقدس یاد کرده‌اند و برخی نیز در مورد اطلاق این لقب برای آن تردیدهایی را مطرح ساخته‌اند پژوهش حاضر باتوجه به ضرورت شناخت هرچه بیشتر از پیشینه‌ی نمایشی کشور و باتکیه بر آرای سنت گرایان به ویژه تیتوس بورکهارت و سایر نظریه‌پردازانی که در این حوزه قلم زده‌اند کوشیده است تا به این سوال پاسخ گوید که: « آیا می‌توان تعزیه (شبیه خوانی) را در زمره‌ی هنرهای مقدس قرار داد و آن را نمایشی مقدس دانست؟ و اگر چنین است یا نیست، چرا؟ » و بر همین اساس در ساحتی توصیفی- تحلیلی با مطالعه‌ی وجوه گوناگون نمایش تعزیه (شبیه خوانی) به این نتیجه دست یافته است که: که این گونه‌ی نمایشی را، حداقل در محدوده‌ی مجالس مناسبتی و تماما آئینی‌اش، می‌توان ذیل تعریف هنر مقدس قرارداده و نمایشی مقدس دانست، نمایشی سنتی که به سبب رابطه‌اش با حقیقت ازلی و کارکردی آئینی و مناسکی و بدل شدن به حلقه‌ی واسطی میان اهل مجلس (تماشاگر و اجراگر) و حقیقت ازلی و با رعایت تمامی ویژگی‌هایی که برای هنر سنتی و مقدس برشمرده‌اند، باورهای دینی و اساطیری را متجلی می‌سازد.<br>واژگان کلیدی: تعزیه (شبیه خوانی)، هنر سنتی، هنر مقدس، نمایش مقدس، تیتوس بورکهارت https://rph.soore.ac.ir/article_720061_1e403b6d4066d2f27e41c76d4c6b5aa6.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 A cognitive analysis of the representation of the wisdom of Surah Luqman in the documentaries of Martyr Morteza Avini تحلیل شناختی از بازنمایی حکمت سوره لقمان در مستندهای شهید مرتضی آوینی 39 51 720030 10.22034/rph.2025.2041336.1071 FA قدسیه پائینی وایقان دانشجوی دکتری حکمت هنرهای دینی، گروه حکمت هنرهای دینی، دانشکده دین و هنر، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران 0009-0001-2696-4663 سید ابوالقاسم حسینی ژرفا دانشیار گروه حکمت و هنر، موسسه آموزش عالی هنر و اندیشه اسلامی، قم، ایران 0000-0001-9499-8315 Journal Article 2024 09 17 Recreating Quranic themes in works of art has long been a concern of Muslim artists, who have emerged in various artistic forms. Entering the era of modernity and the substantial differences of modern arts such as cinema have made achieving this concern difficult. The way to express the sublime themes of the ruling and portray them in a limited frame of the image faces many challenges. Martyr Seyyed Morteza Avini, with his soul trained in the structure of pure Islam, tried to show the realization of the unseen themes of the Quran in the first layer in the warriors and the second layer to the audience of the documentaries. In this research, an attempt has been made to trace its representation in the first set of the conquest narrative by explaining the components of wisdom as a central theme in Surah Luqman. The qualitative content analysis method and cognitive analysis with the help of Max Quda software were chosen to achieve this purpose. The main purpose of this research is to examine the representation of the legal concepts of Surah Luqman in the documentaries of Martyr Morteza Avini, especially the "Narrative of the Conquest" series, and to analyze the impact of this representation on the audience's understanding and spiritual experience. The article seeks to show how Quranic concepts such as gratitude, faith in the unseen, patience, and adherence to religious wisdom have been depicted through the combination of cinematic art and cognitive approaches. The results of the data analysis indicate that the narrative of the conquest has precise indicators in the thematic representation of wisdom. This representation has been depicted through the coordination of human cognitive and perceptual components and the technical features used in the first series of the narrative of the conquest, and it indicates the adaptation of the filmmaker's ego to the reality of the external phenomenon on the front and the dominant discourse of the Islamic Revolution. بازآفرینی مضامین قرآنی در آثار هنری از دیرباز دغدغه خاطر هنرمند مسلمان بوده است که در قالب‏های گوناگون هنری به منصه ظهور رسیده است. ورود به عصر مدرنیته و تفاوت ماهوی هنرهای مدرن مانند سینما دستیابی به این دغدغه را با دشواری مواجه ساخت. نحوه بیان مضامین والای حکمی و به تصویر کشیدن آن در قاب محدود تصویر با چالش‏های بسیاری مواجه است. شهید سید مرتضی آوینی با برخورداری از نفس تربیت شده در ساختار اسلام ناب در مستندهای روایت فتح تلاش کرد تا تحقق مضامین غیبی قرآنی را در لایه اول در رزمندگان و لایه دوم به مخاطبان مستندها نشان بدهد. در این پژوهش سعی بر آن بوده است با تبیین مولفه‏های حکمت به عنوان مضمون محوری در سوره لقمان، بازنمایی آن در مجموعه اول روایت فتح ردیابی شود. روش تحلیل محتوای کیفی و تجزیه و تحلیل شناختی با کمک نرم افزار مکس کیودا، برای دستیابی به این منظور انتخاب شد. نتایج حاصل از تحلیل داده‏ها گویای این امر است که روایت فتح در بازنمایی مضمونی حکمت ازشاخص‏های دقیقی برخوردار است. این بازنمای از طریق هماهنگی مولفه‏های شناختی و ادراکی انسان و ویژگی‏های تکنیکی به کار رفته در مجموعه اول روایت فتح به تصویر کشیده شده است و نشانگر انطباق نفس فیلم‏ساز بر حقیقت پدیده بیرونی در جبهه و گفتمان غالب انقلاب اسلامی می‏باشد. https://rph.soore.ac.ir/article_720030_4ef1bc76918d8ce46f10d738e103a839.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 A study on traditional art education in the Futuat ritual and Futuat-namehs پژوهشی در آموزش سنتی هنر در آئین فتوت و فتوت‌نامه‌ها 53 66 720031 10.22034/rph.2025.2047829.1086 FA احد روان جو استادیار گروه گرافیک، دانشکده هنر شوشتر، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران. 0009-0009-8161-9748 Journal Article 2024 12 26 The subject of the present article is how in the Janamardan Order, the master, with his taste and taste, makes the workshop a place for the upbringing and development of students and young people and encourages them to learn techniques and professions. And from among the students, future experienced masters enter the field of work, which leads to the prosperity and promotion of the desired class. Fatutnamehs shaped the connection of the profession with religious beliefs and concepts and prevailing moral principles, and strengthened it and explained the roadmap for the student to achieve mastery.<br>The issue of this article is what balances the traditional education system in Fatutnamehs relies on? What is the position of the master and the student in the traditional master-apprenticeship system of Janamardan and Fati professions?<br>The research method of this article is based on a qualitative method and was carried out by studying library materials and exploring Fatutnamehs.<br>The purpose of this article is to examine the why and how of age education among young men who are active in market professions. Explaining the theoretical foundations of the traditional education system and the common mechanism in the workflow of the master and the apprentice in traditional workshops.<br>The achievement of this article is to conclude on the education and training of the apprentice in the traditional system by researching the Futuatnamehs and treatises of the Brotherhood of Safa and acknowledges that in the Futuat ritual, there was a method of spiritual knighthood and a four-tiered hierarchy in the education of arts and crafts. موضوع مقاله پیش رو این است که در آئین جوانمردان، چگونه استاد با ذوق و سلیقه‌ی خود، کارگاه را محل پرورش و رشد شاگردان و نونهالان و ترغیب آنان به فراگیری فنون و حرفه‌ها قرارمی‌دهد. و از میان شاگردان، استادان کارکشته‌ی آینده پا به عرصه کار می‌گذارند که به رونق و ترویج صنف مورد نظر می‌انجامید. فتوت‌نامه‌ها ارتباط حرفه با اعتقادات و مفاهیم مذهبی و اصول اخلاقی رایج را شکل می‌دادند و آن را مستحکم و نقشه راه به استادی نائل آمدن شاگرد را نیز، تبیین می‌کرد. <br>مسئله این مقاله آن است که نظام آموزش سنتی در فتوت نامه ها بر چه موازینی تکیه دارد؟ جایگاه استاد و شاگرد در نظام سنتی استاد-شاگردی حرفه های جوانمردان و فتیان چگونه است؟<br>روش پژوهش این مقاله، برمبنای شیوه کیفی بوده و با مطالعه مطالب کتابخانه‌ای و کاوش در فتوت نامه‌ها انجام پذیرفته است. <br>هدف این مقاله بررسی چرایی و چگونگی آموزش سنی نزد جوانمردانی است که در حرفه های بازار فعالند. تبیین مبانی نظری نظام اموزش سنتی و سازوکار متداول در گردش کار نزد استاد و شاگر در کارگاه‌های سنتی.<br>دستاورد این مقاله در جریان آموزش و پرورش شاگرد در نظام سنتی با پژوهش در فتوت‌نامه‌ها و رساله‌های اخوان‌الصفا به نتیجه می‌رسد و اذعان می‌دارد که در آئین فتوت شیوه‌ی شوالیه‌گری معنوی و مراتبی چهارگانه‌ا‌ی در آموزش فنون و صنایع وجود داشته است. https://rph.soore.ac.ir/article_720031_453af37f97ec6b0d80a1e2210d686b36.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 Principles of Mystical Wisdom aesthetics from the perspective of William C. Chittick and its manifestation in the process of creating an artwork مبانی زیبایی‌شناسی حکمت عرفانی از منظر ویلیام چیتیک و تجلی آن در فرآیند خلق اثر هنری 67 82 720038 10.22034/rph.2025.2048568.1092 FA نوید جلائیان قانع پژوهشگر دکتری معماری، دانشکدۀ هنر و معماری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. 0000-0001-9209-9148 سعید قاسمی پژوهشگر دکتری معماری، دانشکدۀ هنر و معماری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. 0009-0000-6707-5152 خسرو صحاف استادیار گروه معماری، دانشکدۀ هنر و معماری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. 0000-0003-2642-3311 Journal Article 2024 12 21 According to many contemporary philosophers, art today faces a crisis of meaning and no longer serves, as it once did, as a process of bridging the heavens and the earth. Contemporary art often leans toward abstract representations of the sensory world rather than acting as a reminder of dimensions beyond material perception, to which humanity has an existential connection. Aesthetics, as a unifying element between philosophy, wisdom, and art, plays a foundational role in the creation of artistic works and forms the basis for discourse between art and philosophy. Therefore, to revive and elevate contemporary art, turning to mystical wisdom and mystical aesthetics through the lens of a scholar who is both a philosopher and an artist (such as William Chittick) can offer valuable insights. The central research question of this study is: What are the fundamental principles of aesthetics derived from William Chittick’s mystical teachings, and how do they manifest in the process of artistic creation. This research employs library-based methods for data collection and uses a descriptive and content-analysis approach to analyze the texts. Findings indicate that mystical aesthetics is rooted in divine love, which originates from God. This love is comprehended by humans through the recognition of the Divine Names. The artist, based on their level of understanding of these Names, is able to manifest them in their artistic creations through symbolic representation. Similarly, the audience, depending on their spiritual quest and progression along the mystical path, ascends through spiritual ranks, transforming art into a bridge between the heavens and the earth. بنابر نظر بسیاری از فلاسفه امروزه هنر دچار بحران معنا شده و همانند گذشته فرایند خلق اثر هنری در جهت پیوند میان آسمان و زمین قرار ندارد، غالباً هنر معاصر به دنبال تصویرپردازی انتزاعی از همین جهان محسوس است تا اینکه تذکاری باشد برای یادآوری ابعادی فراتر از محسوسات که آدمی نیز تعلقی وجودی به آن دارد. زیبایی‌شناسی به عنوان عاملی پیوند‌دهنده بین فلسفه و حکمت با هنر در خلق اثر هنری قرار دارد و پایة گفتمان میان هنر و فلسفه را فراهم آورده است. ازین‌رو به منظور احیاء و تعالی هنر معاصر، رجوع به حکمت عرفانی و زیبایی‌شناسی عرفانی از منظر یکی از شارحان این مکتب که فیلسوف و هنرمند نیز هست، می‌تواند راهگشا باشد. مسئله مورد پژوهش در این تحقیق آن است که ارکان و اصول زیبایی‌شناسی برگرفته از مبانی عرفانی ویلیام چیتیک چیست و تجلی آن در شکل‌گیری اثر هنری چگونه فرایندی دارد. در این پژوهش گردآوری مطالب به شیوه کتابخانه‌ای و ارائه تحقیق به روش توصیفی و تحلیل محتوایی متون صورت گرفته است. یافته‌ها بیانگر آن است که زیبایی‌شناسی عرفانی مبتنی بر عشقی است که از خدا نشات می‌گیرد و این عشق با شناخت اسماء الهی توسط انسان ادراک می‌شود و هنرمند با شناخت اسماء الله در هر مرتبه‌ای که آن‌ها را درک می‌کند توانایی تجلی این اسماء را در خلق اثر هنری از طریق رمزپردازی خواهد داشت. مخاطب نیز با توجه به طلب و پیمودن مسیر سلوک، مراتبی معنوی را می‌پیماید و هنر برای او به رابطی میان زمین و آسمان بدل می‌گردد. https://rph.soore.ac.ir/article_720038_af951c6ba4f365450dcd9ca60625831e.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 Hafez's Aesthetic Experience as a Spiritual Experience تجربه زیباشناختی حافظ به مثابه تجربه معنوی 83 94 720037 10.22034/rph.2025.2048252.1089 FA ملیحه مهدوی نژاد دانشجوی دکتری حکمت هنرهای دینی، دانشگاه ادیان مذاهب، قم، ایران. 0009-0009-2913-5893 امیر جوان آراسته استادیار گروه عرفان اسلامی، دانشکده عرفان، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران. 0000-0002-5994-8547 حمید تلخابی استادیارگروه هنرهای نمایشی، موسسه آموزش عالی هنرو اندیشه، قم، ایران. 0009-0008-3986-8305 Journal Article 2024 12 22 Aesthetic experience, along with its nature and dimensions, is one of the key concerns of scholars in the philosophy of art and aesthetics in contemporary discourse, where much attention is directed toward the artist and the artwork as the medium of the aesthetic experience. The primary focus of this research is to examine the nature of the unique aesthetic experience manifested in the works of Hafez. As one of the unparalleled and original figures in the artistic heritage of this land, Hafez is widely regarded not only as a master poet but also, according to many, as "Lesan al-Ghaib" (the Tongue of the Unseen) and a recipient of divine inspirations. Therefore, understanding the characteristics of his aesthetic experience, to illuminate the role of mysticism and spirituality in refining the aesthetic vision of artists, holds significant scholarly importance. Based on this, the central question of this research is: What dimensions characterize Hafez’s aesthetic experience within the context of his mystical perception, and how can it be interpreted? This question has been investigated through library-based resources using a descriptive-analytical method and the perspectives of experts in aesthetics, literature, and mysticism. The findings suggest that three key aspects underpin Hafez’s aesthetic experience: the breadth and depth of his perceptions, a loving presence in the world and closeness to existence and its hierarchies, and a profound connection with the concept of unity as explained in Islamic mysticism. These elements, deeply intertwined with the essence of existence and evident in Hafez’s poetry and aesthetic outlook, allow his aesthetic experience to be regarded as a spiritual one, achieved through his complete unity with the singular divine truth. Hafez perceives all phenomena in the world as beautifully arranged manifestations that serve solely to narrate the singular visage of divine truth. Through this lens, his profound mystical unity, intersecting with his artistic aesthetic experience, produces a luminous and spiritual form of aesthetic experience. تجربه زیباشناختی و ماهیت و ابعاد آن از دغدغه‌های مهم اندیشمندان فلسفه هنر و زیبایی‌شناسی در گفتگوهای معاصر است که نقطه ثقل توجه در اغلب توغلات در این زمینه، به هنرمند و محمل ظهور تجربه زیباشناختی او یعنی اثر هنری اختصاص دارد. مسئله اصلی پژوهش حاضر، بررسی ماهیت تجربه خاص زیباشناختی ظهور یافته در آثار حافظ است. از آنجا که حافظ از صنادید اصیل و بی مثال عرصه هنر این سرزمین و در عین حال، به عقیده بسیاری، لسان‌الغیب و دارای دریافت‌های ربانی است، مختصات تجربه‌زیباشناختی وی با هدف تنویر نقش عرفان و معنویت در تعالی نگاه زیباشناختی هنرمندان، دارای اهمیت پژوهشی است. برهمین مبنا پرسش پژوهش حاضر این است که تجربه زیباشناختی حافظ با توجه به بستر عرفانی ادراک او دارای چه ابعادی بوده و چگونه قابل تبیین است؟ مسئله مذکور از طریق منابع کتابخانه‌ای و به شیوه‌ توصیفی تحلیلی و مبتنی بر آرای صاحب‌نظران عرصه زیباشناسی، ادبیات و عرفان مورد مداقه قرار گرفته و یافته‌ها حاکیست، نظر به سه مقوله موجود در فرایند تجربه زیباشناختی، یعنی گستردگی و عمق ادراکات، حضور عاشقانه در جهان و قرب به هستی و مراتب آن، و قرابت معنادار و عمیق این سه مفهوم با شرایط وحدت تبیین شده در عرفان اسلامی که در جان جهان جریان داشته و در ابیات حافظ و نوع نگاه زیباشناختی او نیز ساریست، می‌توان تجربه زیباشناختی شاعر را به یمن یگانگی تام با حقیقت واحد، صورتی از تجربه‌ای معنوی دانست. حافظ تمام امور جهان را به منزله پدیدارهای خوش منظری ادراک می‌کند که تنها در خدمت حکایت از رخ واحد حق بوده و سراسر از او می‌سرایند و از همین رهگذر سطح عالی وحدت عرفانی وی در تلاقی با تجربه زیباشناختی هنرمندانه، موجد صورتی صبیح از تجربه زیباشناختیِ معنوی است. https://rph.soore.ac.ir/article_720037_6278192c4f54de2059a9890e6f126d06.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 The reflection of the myth of the Khunireth in the illustrations of the anthology of poems of the Shiraz school Timurid period بازتاب اسطوره خونیرث در نگاره‌های گلچین اشعار مکتب شیراز دوره تیموری 95 105 720034 10.22034/rph.2025.2044607.1083 FA مرضیه تراجی عضو هیات علمی گروه گرافیک، دانشکده معماری و هنر دانشگاه گیلان، رشت، ایران 0000-0002-6047-019X Journal Article 2024 10 30 The world of mythology includes broad topics and concepts that are related to the material and spiritual manifestations of nature. Myths are an inseparable part of ancient culture, whose objective allegories have been embodied in literature and art over time. The legend of the glorious land of Zoroastrians "Khunireth" with natural elements such as mountains, water, cedars and plants... is a symbol of the promised paradise that continued with Islamic features after the fall of the Sassanid dynasty. With the acceptance of Islam by Iranians, mythological beliefs with a religious approach continue and appear in illustrated literary versions. An anthology of anthology's poems in 801 AH. It is one of the exquisite copies of the Shiraz school of the Timurid period. This edition contains paintings that have been able to show the fantasy of the mythological world and natural elements in a symbolic way and present landscapes that instead of objectively representing nature have manifested its mysterious effects. The important question in the mentioned field is to examine the visual characteristics of the elements and the degree of influence from Zoroastrian mythology. This article tries to investigate the mythological concepts that existed in Iranian belief before Islam and after the emergence of Islam in the enlightened minds of Iranians, it took on a religious color جهان اساطیر شامل موضوعات و مفاهیم گسترده‌ای است که با مظاهر مادی و معنوی طبیعت در ارتباط‌اند. اساطیر جزء جدایی‌ ناپذیر از فرهنگ باستانی هستند که به مرور زمان تمثیل‌های عینی آن‌ها در ادبیات و هنر تجسم یافته است. اسطوره سرزمین باشکوه زرتشتیان «خونیرث» با عناصر طبیعی چون کوه، آب، سرو و گیاهان... نمادی از بهشت موعود است که پس از سقوط سلسله ساسانی با شاخصه‌های اسلامی استمرار یافته است. با پذیرش اسلام توسط ایرانیان باورهای اساطیری با رویکرد مذهبی ادامه می‌‌یابد و در نسخه‌های مصور ادبی ظاهر می‌شود. گلچین اشعار مرقوم سال 801 ه. ق از نسخه‌های نفیس مکتب شیراز دوره تیموری است. این نسخه نگاره‌هایی را در بر‌دارد که به خوبی توانسته خیال‌انگیزی جهان اساطیری و عناصر طبیعی را به صورت نمادین به نمایش بگذارد و مناظری را عرضه کند که به جای بازنمایی عینی طبیعت جلوه‌های رمزگونه آن را متجلی کرده است. هدف مقاله شناسایی تاثیرات اندیشه‌های اسطوره‌ای و دینی قبل از اسلام در نگاره‌‌های گلچین اشعار مکتب شیراز دوره تیموری و دستیابی به مفاهیم آرایه‌های نگاره‌هاست. پرسش مهم در زمینه مطرح‌شده، بررسی ویژگی‌های بصری عناصر و میزان تاثیر‌پذیری از اساطیر زرتشتی است. این مقاله سعی دارد مفاهیم اسطوره‌ای که پیش از اسلام در باور ایرانیان وجود داشته و پس از ظهور اسلام در ذهن روشن-بین ایرانیان رنگ و بوی مذهبی به خود گرفته است را مورد تتبع قرار دهد. https://rph.soore.ac.ir/article_720034_5e7f102a9d15a1a8f2e0c00a5bbfb447.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 Form and meaning in artistic beauty, from the perspective of Thomas Aquinas and Eric Newton صورت و معنا در زیبایی هنری، از منظر توماس آکوئیناس و اریک نیوتن 107 113 720032 10.22034/rph.2025.2037518.1065 FA سیده محبوبه مقیم نژادحسینی هیئت علمی گروه پژوهش هنر، دانشکده هنر دانشگاه آزاد اسلامی، قائم شهر، ایران. 0000-0001-9152-3381 سید مهران مقیم نژاد حسینی کارشناس ارشد گروه پژوهش هنر، دانشکدگان مطالعات علوم نظری ، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران. 0009-0004-2790-8374 Journal Article 2024 08 04 This study investigates the interplay between form and meaning in artistic beauty, focusing on the perspectives of Thomas Aquinas and Eric Newton. The relationship between form and meaning is a fundamental concern in aesthetics, as it distinguishes the beauty of art from the natural world. While numerous scholars have examined the aesthetic dimensions of artworks, this research specifically delves into the interconnectedness of form and meaning through a comparative analysis of Aquinas' and Newton's theories.<br>By employing a qualitative research method involving document analysis and a comparative approach, this study reveals that both thinkers, despite their distinct philosophical frameworks, concur that form and meaning are inextricably linked in artistic creation. Aquinas posits that form serves as the foundational element of an artwork, shaping all other components, while meaning is inherently tied to this form. Newton, on the other hand, emphasizes the intentional structuring of form to convey specific meanings.<br>Artistic beauty, a fundamental concept in philosophy and aesthetics, has been a subject of enduring interest among thinkers. Two essential elements of an artwork, form and meaning, are inextricably linked in the aesthetic experience. Thomas Aquinas, a Christian philosopher and theologian, was one of the first to systematically explore the concept of beauty, drawing on the works of Albertus Magnus and Dionysius. Within the framework of Christian theology, Aquinas revived traditional medieval aesthetic concepts and argued that artistic beauty is intrinsically connected to both the form or appearance of the artwork (which aligns with its inner nature or meaning) and its semantic content (which is manifested in the artwork's appearance). In contrast, Eric Newton, a contemporary philosopher, contends that artistic beauty arises from the coherent and structured relationship between form and meaning. He posits that the meaning embedded within an artwork can be intuitively grasped, and that artists construct this structure through the elements they choose to incorporate into their work.<br>While artistic beauty has been extensively examined by numerous scholars, this study delves into a specific aspect that has been relatively unexplored: the interconnected roles of form and meaning in shaping our aesthetic experiences. By focusing on the perspectives of Thomas Aquinas and Eric Newton, this research aims to fill a gap in the existing literature.<br><br>Research Question<br>The central question guiding this research is: How do Thomas Aquinas and Eric Newton conceptualize the relationship between form and meaning in artistic beauty?<br>This research delves into the interconnected roles of form and meaning in shaping our aesthetic experiences, as conceptualized by Thomas Aquinas and Eric Newton. By focusing on these two philosophers’ perspectives on the artwork and its context, we aim to provide a more comprehensive and structured understanding of the relationship between form and meaning in artistic beauty یکی از مهمترین مباحث مورد نظر اندیشمندان زیبایی شناس بررسی رابطه صورت و معنا در آثار هنری است. در وهله اول، این موضوع، اشاره به جدایی زیبایی اثر هنری از عالم پیرامونی دارد. اما در بررسی‌های دقیق وجوه زیبایی‌شناسی آثارهنری، با نمونه‌هایی مواجه می‌شویم که نشانگر پیوند عناصر بصری و صوری با مفاهیم عمیق معنایی است. پژوهش حاضر، با گردآوری اطلاعات به شیوه اسنادی (کتابخانه‌ای) و روش توصیفی- تحلیلی و رویکرد تطبیقی، به بررسی رابطه متقابل صورت و معنا در زیبایی‌شناسی آثار هنری از منظر توماس آکوئیناس و اریک نیوتن می‌پردازد. این پژوهش با تمرکز بر آراء توماس آکوئیناس و اریک نیوتن درصدد پاسخ به این پرسش است که چگونه صورت و معنا بعنوان دو اصل بنیادین، در زیبایی شناختی آثار هنری نقش ایفا می‌کنند، یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد، اگرچه این دو فیلسوف با نگرش‌های متفاوت صورت و معنا را مورد بررسی قرار داده‌اند، اما در این اصل مشترک‌اند که صورت و معنا رابطه‌ متقابل و جدایی‌ناپذیری دارند، صورت اثر هنری به‌عنوان اصل بنیادین،‌ سایراجزای اثر بر اساس آن نمود می‌یابد و از سویی معنا به عنوان محتوای درونی اثر وابسته به صورت است. در این اصل مشترک‌اند که صورت و معنا رابطه‌ متقابل و جدایی‌ناپذیری دارند، صورت اثر هنری به‌عنوان اصل بنیادین،‌ سایراجزای اثر بر اساس آن نمود می‌یابد و از سویی معنا به عنوان محتوای درونی اثر وابسته به صورت است. https://rph.soore.ac.ir/article_720032_c2d035857370148ab3672ab779559583.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 The object of beauty and the sublime: the opposition of sensory perception and imagination (from the perspective of Hegel, Michel Dufresne and Sartre) ابژه زیبایی و امر والا: تقابل ادراک حسی و خیال (از منظر هگل، میکل دوفرن و سارتر) 115 124 720036 10.22034/rph.2025.2045086.1085 FA بهزاد اسدی دانشجوی دکتری فلسفه هنر، دانشکده علوم‌انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران. 0000-0002-4113-3649 مهدی قدیانی دانشجوی دکتری فلسفه هنر، دانشکده علوم‌انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران. 0000-0002-4179-5968 Journal Article 2024 11 12 The concept of "object" from the perspective of three great philosophers, namely Hegel, Michel Dufresne and Sartre, is associated with different interpretations, which are analyzed in detail in this article. According to the temporal precedence of the views, these three thinkers have presented different approaches to the object. Hegel sees the object on three levels: first, in nature, the object appears in the form of abstract perception; In the second stage, in the rational idea, the unity of consciousness and concrete subjective reality is observed; And finally, it reaches the sublime as an inherent and absolute totality. He believes that beauty is not perceptible in its essence and goes beyond sensory perception. The lowest order of beauty is nature which consists of inanimate objects and then moves towards the most perfect order. On the other hand, Michel Dufresne, with a different point of view, believes that the third level in external reality manifests intellectually as ideal and dominant ideas. But Sartre sees the object as a product of imagination and not sensory perception. Unlike Hegel and Dufresne, he presents a different approach to solve this problem, in which the aesthetic object not only does not have a pure intellectual reality, nor is it limited to psychological aspects, but is also not seen as an object in the form of representation, and instead, It is an imaginary reality.<br>Keywords: object, aesthetics, sensory perception, imagination, sublime. مفهوم «اُبژه» از منظر سه فیلسوف بزرگ، یعنی هگل، میکل دوفرن و سارتر، با تفسیرهای متفاوتی همراه است که در این مقاله به واکاوی دقیق آنها پرداخته میشود. با توجه به تقدم زمانی دیدگاهها، این سه اندیشمند رویکردهای متمایزی نسبت به ابژه ارائه کردهاند. هگل، ابژه را در سه سطح میبیند: ابتدا در طبیعت، ابژه به شکل ادراک انتزاعی ظاهر میشود؛ در مرحله دوم، در ایده عقلی، وحدت آگاهی و واقعیت انضمامی سوبژکتیو مشاهده میشود؛ و در نهایت، به امر والا به عنوان کلیتی ذاتی و مطلق میرسد. او معتقد است که زیبایی در ذات خود محسوس نیست و از ادراک حسی فراتر میرود. پایینترین مرتبه زیبایی، طبیعتی است که از اشیا بیجان تشکیل شده و سپس به سوی کاملترین مرتبه حرکت میکند.<br>در مقابل، میکل دوفرن با دیدگاهی متفاوت، معتقد است که سطح سوم در واقعیت خارجی به صورت عقلی به عنوان ایدهای آرمانی و مسلط در بیرون تجلی مییابد. اما سارتر ابژه را محصول خیال میداند و نه ادراک حسی. او، برخلاف هگل و دوفرن، رویکردی متفاوت برای حل این مسئله ارائه میدهد که در آن، ابژه زیباییشناسانه نه تنها واقعیتی عقلی محض ندارد و نه به جنبههای روانی محدود میشود، بلکه به عنوان شی در قالب بازنمود نیز دیده نمیشود و به جای آن، واقعیتی خیالی است. https://rph.soore.ac.ir/article_720036_db1a5780818e9cded1ef9da8b76049e8.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 Analyzing the Aesthetics of the Sublime from a Perennialist Perspective واکاوی زیبایی‌شناسی امر والا از منظری سنت‌گرایانه 125 138 720033 10.22034/rph.2025.2044428.1081 FA مجید کیانیان دانشجوی دکتری حکمت هنرهای دینی، دانشکده دین و هنر، دانشگاه ادیان و مذاهب.قم. ایران 0009-0005-9444-7050 Journal Article 2024 10 28 The issue of the Sublime as a perfect, transformative and astonishing situation of glory and greatness is a category that has not been paid much attention and analysis in the aesthetic field of art in the studies of traditional arts [oriental arts], and in the few studies that have been conducted, more attention is paid to its glorious aspect. Therefore, the present study intends to analyze the nature and quality of this concept in the field of art from a perennialism perspective by presenting an image of the aesthetics of the manifestation of the sublime through the lens of modern art theories. As is clear from the title of the research, the theoretical approach of the discussion is derived from the opinions of perennialists such as Schwan, Burckhardt, Nasr, Lings and other theoreticians in this field, and the method of this research is analytical and argumentative. In fact, the goal is to be able to present a discussion of what, how and how this concept is manifested in the perennialist way of analysis. The findings of the study are indicative of the fact that if, in order to understand the sublime, specifically through the lens of traditional arts, one goes to the central concepts such as the sacred, art and sacred beauty, and approaches this concept in such a discourse framework; This proposition can be reached that, contrary to the modern one-dimensional (in most cases subjective) awe-oriented view of the sublime, the sacred reading of this concept, in the multi-dimensional and universal objective context of sacred art, and with the Qur'an as the fundamental realm of Islamic art and beauty , if it has glory and wonder in its foundation, but it cannot be devoid of beauty. Because, basically, the sacred sublime matter cannot achieve its main purpose if it is limited and exclusive only to the divine glory in the modern understanding of it. Based on this view, due to the practicality and purpose of sacred art, it is even possible to justify and interpret the status of annihilation in mysticism, as otherwise there would be no attraction that would lead to the path. مسئله امر والا (Sublime) به‌مثابه موقعیتی بی‌نقصان، دگرگون‌ساز و تحیربرانگیز شکوه و عظمت مقوله‌ای است که چندان در ساحت‌ زیبایی‌شناسانه هنر در مطالعات هنرهای سنتی [هنرهای شرقی] مورد توجه و تحلیل قرار نگرفته و در معدود مطالعات انجام شده بیش‌تر بر وجه جلالی آن توجه و تأکید شده است. بدین‌رو پژوهش حاضر در نظر دارد با ارائه تصویری از زیبایی‌شناسیِ تجلی امر والا از دریچه نظریات هنر مدرن، به واکاوی ماهیت و کیفیت این مفهوم در ساحت هنر از منظری سنت‌گرایانه بپردازد. چندان که از عنوان پژوهش نیز آشکار است، رویکرد نظری بحث برگرفته از آراء سنت‌گرایان نظیر شوان، بورکهارت، نصر، لینگز و دیگر نظریه پردازان این حوزه بوده و روش این تحقیق از نوع تحلیلی استدلالی است. در واقع هدف آن است که در مسیر تحلیل، بتوان گفتمانی از چیستی، چگونگی و نحوه تجلی این مفهوم در انگاشتی سنت‌گرایانه ارائه کرد. یافته‌های مطالعه گویای این واقعیت هستند که اگر برای درک امر والا مشخصاً از دریچه هنرهای سنتی، به سراغ مفاهیم محوری نظیر امر قدسی، هنر و زیبایی قدسی رفته و در چنین چارچوب گفتمانی به این مفهوم نزدیک شد؛ به این گزاره می‌توان دست یافت که بر خلاف نگره تک ساحتی حیرت‌محور (در اغلب موارد سوبژکتیو) مدرن از امر والا، خوانش قدسی این مفهوم، در بستر ابژکتیو چندساحتی و جهان شمول هنر قدسی، و با قرآن به‌مثابه قلمروی بنیادین هنر و زیبایی اسلامی آن، اگر در بنیاد خود واجد جلال و حیرت است اما نمی‌تواند بی‌بهره از حُسن و جمال باشد. چون اساساً امر والای قدسی در صورت تحدید و انحصار صرف به جلال الهی در تلقی مدرن از آن نمی‌تواند غایت اصلی خود را محقق سازد. بر پایه همین تلقی بنا به کاربردی‌بودن و غایت‌مندی هنر قدسی حتی می‌توان مقام فنا در عرفان را نیز توجیه و تفسیر کرد، چه آن‌که در غیر این صورت جذبه‌ای وجود نمی‌داشت که موجب طی طریق گردد. https://rph.soore.ac.ir/article_720033_8132d6b0cb3cb9d9241c7514cc4d19be.pdf

دانشگاه بین المللی سوره رهپویه حکمت هنر 2980-812X 3 2 2025 01 20 The Role of productive Imagination and Theopoetics in the Analysis of Contemporary Christian Aesthetics نقش تخیل آفریننده و تئوپوئتیک برآمده از متن مقدس در تحلیل زیبایی‌شناسی معاصر مسیحی 139 146 720035 10.22034/rph.2025.2044806.1084 FA محمدصادق قیصری کارشناسی ارشد پژوهش هنر، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران 0009-0009-9525-7784 Journal Article 2024 11 03 Theopoetics, as a contemporary approach to interpreting religious texts, seeks to recreate and reinterpret sacred scriptures through the lens of productive and artistic imagination. This method enables us to derive new meanings from religious texts and connect them to modern life and its challenges. In this article, drawing on Paul Ricoeur's theory, the role of productive imagination in this tradition and the theopoetic reading of holy texts is explored in greater depth. Ricoeur emphasizes imagination as a transformative force, demonstrating how it can expand and augment reality. The article also analyzes examples of sacred imagery in religious language and art, examining how religious works of art (such as icons) generate meaningful and impactful images through linguistic creativity. These metaphors and images are conveyed to audiences through the imagination of the creator, potentially transforming individuals' religious understanding and experiences. Additionally, the article considers the motivations behind the emergence of theopoetics in the contemporary era and argues that this approach offers a response to the spiritual and cultural needs of modern society. Overall, the article aims to demonstrate that theopoetics, with its emphasis on creativity and imagination, provides a new avenue for rereading and interpreting religious texts, contributing to a deeper and more meaningful religious experience. تئوپوئتیک به عنوان رویکردی نوین در تفسیر متون دینی، سعی دارد تا از طریق تخیل آفریننده و هنری به بازآفرینی و تفسیر مجدد متون مقدس بپردازد. این روش به ما امکان می‌دهد تا معنای جدیدی از متون دینی استخراج کنیم و آن‌ها را با زندگی معاصر و چالش‌های آن ارتباط دهیم. پرسش اصلی در پژوهش حاضر مربوط به نحوهٔ تحقق این رویکرد در دورهٔ معاصر و زیبایی‌شناسی معاصر مسیحی است.در همین راستا، به کمک تحلیل نظریه‌ی پل ریکور سعی شده نقش تخیل آفریننده در این فراشد و خوانش تئوپوتیک از متن مقدس بهتر تبیین گردد چراکه ریکور با تأکید بر نقش تخیل به عنوان یک نیروی آفریننده، نشان می‌دهد که چگونه تخیل می‌تواند به افزایش و تغییر واقعیت منجر شود. همچنین، مقاله به تحلیل نمونه‌هایی از مصادیق امر قدسی در زبان و هنرهای دینی پرداخته و نشان می‌دهد که اثر هنریِ دینی چگونه می‌تواند، به مثابه اثری از خلاقیت زبانی، تصاویری معنادار و تأثیرگذار خلق کند و پیامد این امر به طور کلی برای تحلیل زیبایی‌شناسی مسیحی معاصر به شکلی تبیین پذیر است. یکی از نتایج نشانگر این است که تصاویر و استعاره‌هایی که از طریق تخیل آفریننده به مخاطب منتقل شده، می‌توانند تحولی در درک و تجربه دینی افراد ایجاد کنند به خصوص وقتی که می‌بینیم تأکید ابعاد عملی این نگره بر زیست روزانهٔ انسان معاصر مسیحی است. مقاله حاضر به روش کیفی با بررسی انگیزه‌های شکل‌گیری تئوپوئتیک در دوران معاصر نشان می‌دهد که این رویکرد چگونه می‌تواند به عنوان پاسخی به نیازهای معنوی و فرهنگی انسان معاصر مسیحی مطرح شود و در نهایت تلاش دارد نشان دهد که تئوپوئتیک با تأکید بر خلاقیت و تخیل می‌تواند راهی نوین برای بازخوانی و تفسیر متون دینی در دورهٔ معاصر ارائه دهد و به بازشناسی مجدد تجربهٔ دینی کمک کند. بازشناسی‌ای که به دنبال گسترش ابژه‌های زیبایی‌شناختی دینی و معنوی در جهان معاصر است. https://rph.soore.ac.ir/article_720035_f2c057bdac8ede106d1a56669192b158.pdf